Düşmən mərmisindən qətlə yetirilən 2 yaşlı Zəhranın bu gün üçüdür. Atəşkəs dövrünün ən balaca qurbanı oldu mələksima Zəhramız. Mənfur ermənilər bu çocuğa qıymaqla bəşər tarixində daha bir antirekorda imza atdılar. Təəccüblü deyil. Ermənistan adlı saxta və işğalçı dövlətin başında Serj Sərkisyan kimi Xocalı canisi, türk qanına susamış bir qatil durursa, nəyə təəccüblənək ki?

İnsanlıq əleyhinə olan bu cinayətə bütün ermənilərin katolikosu II Qareginin reaksiya verməməsi də gərək ki, təəccüblü olmasın. Yeri gəlmişkən, QMİ sədrinin öz bəyanatında ondan bu qətliamı pisləməyi umması artıqdır. Qaregin bu ilin əvvəlində şəhid əsgərimiz, Milli Qəhrəman Çingiz Qurbanovun cəsədinin 40 gün erməni tərəfdə saxlanmasına və təhqir edilməsinə etiraz bildirmədisə, öz soydaşlarına bunun Allah dərgahında böyük günah olduğunu xatırlatmadısa, ondan Alxanlı faciəsinə görə təəssüf gözləmək absurd olmazmı?

Olar. Həm də o səbəbə ki, Zəhranın qətlini, qatillərini pisləmək - işğalı, zorakılığı, terroru pisləmək deməkdir ki, bu da erməni xislətinə yaddır. Erməni katolik kilsəsi, Eçmiədzin 200 ildən çoxdur türk soyuna qarşı cümlə cinayətlərin və terror aktlarının başında duran əsas ideoloji mərkəzdir. O zaman nəyi qoyub nəyi axtarırıq? Terrorbaşından mərhəmət hissi, insanlıq, rəhm ummağa dəyməz.

Yəni katolikosun susqunluğu erməniyə görə nə qədər normal, təbiidirsə, bizə görə bir o qədər təəccüblü deyil. Bir az təəccüblüsü bizim özümüzün bu qan donduran olaya münasibətimiz oldu. Doğru, çoxumuzun ürəyimiz ağrıdı, qəlbimiz göynədi bu olaydan dolayı. Hələ də göynəyir. Ancaq Alxanlı allahsızlığını özününkü saya bilməyən “özümüzkülər” də az olmadı. Məsələn, bəzi yerli telekanallar heç olmasa, bircə günlüyə əyləndirici-şənləndirici verilişlərini təxirə salmadı. Çalıb-oynamaqlarından, oxumaqlarından həmin gün də qalmadılar.

Bakının mərkəzi Nizami küçəsində (“Toqrovı”) hətta Zəhra dəfn edilən gün sanki acığa konsert düzənlənmişdi. Elə bil paytaxtın bu kosmopolit və ballast hissəsinin Azərbaycana, onun xalqına, bu xalqın dərs-sərinə dəxli yoxdu. Zatən, orada heç azərbaycanca hansısa lövhəyə, yazıya, danışığa da artıq rast gəlməzsən...

Beləcə məsum Zəhranın qətli də bizi yaxşıca birləşdirə bilmədi. Deyilə bilər ki, ölkədə matəm elan olunmadığı üçün buna lüzum yox idi. Fəqət, hüzn saxlamaq, dərdi bölüşmək, dərdi içindən keçirib yaşamaq üçün mütləq “yuxarı”nın izni, direktivimi lazım?


Yox, əlbəttə ki. Bundan ötrü vicdanın səsinə, öz daxili səsinə qulaq asmaq kifayət etməli idi axı. Sabah Vətən müharibəsi başlayanda necə olacaq bəs? Yenə göstərişlə kədərlənib sevinəcəyikmi? Bunu yazırıq, amma o biri yandan yada düşür ki, müharibə vəziyyətində olan bir millətin ziyalısı əgər indi də “bakılı-qeyri-bakılı” söhbəti edirsə, hansı həmrəylikdən danışırıq?
Müxtəsəri, mələksima Zəhranın ölümü toplum üçün növbəti test oldu. Əfsus ki, bu testdən hamı çıxa bilmədi. Heç də hamı anlamadı ki, 2 yaşlı Zəhranın faciəsinə biganə qalmaq elə erməni işğalına biganə qalmaq deməkdir! Azərbaycan ordusuna, əsgərimizə biganə olmaq, onun qələbə əzminə şəkk gətirmək deməkdir!
**

Şübhəsiz ki, körpənin qısası körpə öldürməklə alınmaz. Əks halda, biz o murdar ermənilər təki bəşər cildindən çıxıb, insanlığın dibinə yuvarlanmış olarıq. İnşallah, Zəhranın qisası tezliklə və layiqincə alınar: azı, 10 işğalçı əsgər cəhənnəmə vasil edilməklə, ərazilərimizin növbəti və daha böyük parçasının işğaldan azad edilməsi ilə.


Bu günü yaxınlaşdırmaq hər birimizin borcudur. Mütləq deyil ki, əldə silah tutasan. Xalqın dərd-səri ilə yaşamaq, bacardığını, əlindən gələni eləmək, dünyaya səsimizi çatdırmaq yetər. Bircə, ümumi dərdə, ümumi hədəfə qarşı laqeyd, biganə olmamaq lazım!


Yanılmırıqsa, İslam peyğəmbəri (s) buyurub ki, “Zülmə qarşı mübarizə aparın, bunu bacarmırsızsa, sözlə deyin, bunu da edə bilmirsizsə, sözü ürəyinizdə saxlayın, zamanı gələndə deyərsiniz”. Zülmə susqun olanlardan olmayaq. Heç olmasa, ürəyimizdə etiraz edək...

Zahid SƏFƏROĞLU

Facebook-da paylaş