Həsən bəyin “Əkinçi”si olduğu milli mətbuatımızın ilk toxumlarının səpildiyi gündən 146 il ötür. Rus çarizminin amansız basqıları altında milli məfkurənin formalaşdırılması, millətlər içində imzamızın təsdiq olunması üçün həyatını ortaya qoyan Zərdabinin və yüzlərlə məsləkdaşının keçdiyi şərəfli yol hər bir medya mənsubu üçün örnəkdir. Azərbaycan mətbuatı 146 il ərzində təzadlı, məşəqqətli bir yol keçib. Bu illər ərzində rus çarizminin təzyiqlərinə dözdüyü kimi Sovet senzurasının da basqılarından qorunmağı bacarıb. İlk demokratik dövlətimizin carçısı olduğu kimi müstəqillik tariximizin də səlnaməsi milli mətbuatımızın süzgəcindən keçib. Qarabağın işğalının, Xocalı soyqırımının, Şuşa nisgilinin, Laçın həsrətinin xronikası da mətbuatımızın silinməz yaddaşıdır. Dünyaya Xocalı dəhşətini Çingiz Mustafayevin hayqırtısı ilə çatdıran , Salatın Əsgərovanın reportajları ilə erməni vandalizminin iç üzünü açıb göstərən də Azərbaycan mətbuatı idi. Uzun illər Qarabağ dərdini gündəmdən düşməyə qoymayan, imkanı daxilində beynəlxalq arenada işıqlandıran da medyamızın cəfakeş nümayəndələri olub.
Şükürlər olsun ki, mətbuat tariximizə qələbə xəbərlərini vermək xoşbəxtliyi də nəsib oldu. “Əziz Şuşa, sən azadsan” başlıqlı xəbəri vermək, qələbə xəbərlərini səsləndirmək qədər böyük səadət və şərəf ola bilərdimi? Azərbaycan mətbuatı 44 günlük savaşdan da alnı açıq, üzü ağ çıxmağı bacardı. Kəlbəcərdə düşmən minasına düşərək şəhadətə qovuşan Məhərrəmin, Siracın timsalında zəfər tariximizə öz imzasını qanıyla yazdı Azərbaycan jurnalistikası...
Medyamızın bu günkü durumu necə deyərlər göz qabağındadır. Etiraf etmək lazımdır ki, indi jurnalist olmaq heç də prestij sayılmır. Ölkədə atalı-analı və yetim jurnalistika mövcuddur. “Papanın gül balaları” özlərini medya kapitanları hesab etdiyi, bütün qapıların üzlərinə açıldığı, özləri bir yana, sevgililəri, məşuqələri üçün də mənzillər aldığı halda yetimlərin aqibəti daha acınacaqlıdır. İllərdir efirlərdən şit, zəhlətökən, bezdirici performansları ilə tamaşaçı auditoriyasını yoranları xalq heç zaman özündən biri hesab etməyib. Çünki elə ilk fürsətdəcə onları kimin danışdırdığını biruzə veriblər, mətbuatın yox, alveratın nümayəndələri olduqlarını göstəribər. 44 günlük Vətən müharibəsində tamaşaçı Fulya Öztürkü qəhrəmanına çevirdi, mikrafonuna bozbaş qazanlarına soxanları, müğənnilərin alt paltarlarını eşələyənləri isə unutdu.
Şəhid evindən telefonla çəkiliş edib pul alan da özünə jurnalist deyir, ölümün gözünə dik baxıb həqiqətləri çatdıran da. Vicdanını ovuclara sıxmayıb haqqın yanında olanlar da özlərinə jurnalist deyir, hansısa məmurun mirzəliyini yapanlar da...Bir mənzilə hər şeyini qurban verənlər də “jurnalistəm” deyir, kirayələrdə gəncliyini qurban verənlər də...
Hər halda olanımız budur və tarix öz yaddaşında zərdabilərin, ünsizadələrin, nemanzadələrin, məmmədquluzadələrin adlarını yaşadır.
Jurnalistika şərəfli peşədir-bu mübaliğəsiz belədir. Bu peşədə şərəfini qorumaq da əsas şərtdir.
Bayramımız mübarək, qələmin müqəddəs amalına sadiq qalanlar. İstəsək də istəməsək də tarixin bu gününü yazmaq bizim də qismətimizə düşüb. Hələ də yazdıqlarımızı oxuyanlar, yazdıqlarımıza inananlar, bizə ümid kimi baxanlar varsa deməli yazmağa, yazmaq üçün yaşamağa dəyər. Amma dəyərli yaşamağa ! Yazmağa mövzumuz, oxutmağa oxucumuz tükənməsin !

Rubrika.Az


Facebook-da paylaş